1915 kışı, Camille Claudel'in hayat hikayesinin en zorlu dönemine tanıklık ediyoruz. Ailesi tarafından Güney Fransa'da bir akıl hastanesine kapatılmış olan Claudel, heykeltraşlık yapma yeteneğini bir daha asla kullanamayacağı bu yerde yaşamını sürdürürken, kardeşi Paul Claudel’in ziyaretini beklemektedir. Claudel’in kimi zaman dramatik, kimi zaman hüzünlü hayatının bu rehavet dolu dönemini anlatan bu film, sadece bir biyografi değil, aynı zamanda sanatsal bir ifade biçimidir. Filmde Claudel’in çaresizliği, hayatla olan mücadelesi ve kardeşi ile olan ilişkisi, hikayenin ana eksenini oluşturuyor. Claudel'in etrafının duvarlarla çevrili olduğunu hissettiren bu psikolojik ve fiziksel hapishane ortamı, izleyiciye katlanılması zor bir yaşamın iç yüzünü sergileyerek, Claudel’in acılarını ve hüznünü tam anlamıyla aktarıyor. Film, Claudel'i tanıyan ve ona hayran olan izleyiciler için hem öğretici hem de duygusal bir deneyim sunuyor. Her sahnede Claudel’in heykeltraşlığa olan tutkusunun izleri var. Onun bu yeteneğinin elinden alınmasının verdiği acı, film boyunca belli belirsiz işlenirken, Claudel’in eserlerine olan özlemini ve bu yeteneğinin yokluğundaki hüznünü izleyiciye tam anlamıyla hissettiriyor. Filmin sonunda, Claudel’in hayatına dair birçok farklı duyguyu, derin bir empati ve saygıyla izleyiciye sunmayı başarıyor.