Ölümcül bir virüsün büyük bir kısmını yok ettiği insanlığın kalan kesimini ele alıyoruz. Hayatta kalanlar, kendini sürdüren, ağa bağlı bir video arayüzüyle iletişim kurabilecekleri bunkerlara sığınıyorlar. Ancak işler beklenildiği gibi gitmiyor; gizemli bir şekilde, birer birer ortadan kaybolmaya başlıyorlar. Film, post apokaliptik bir dünyayı çarpıcı bir şekilde seyirciye sunuyor. Teknolojiyle donatılmış bunker yaşamı, bir yandan sağkalım umudunu korurken, diğer yandan insanların yalnızlığını ve çaresizliğini derin bir şekilde hissettiriyor. İnsanların gizemli şekilde ortadan kaybolmaları ise hikayeye gerilim ve belirsizliği ekliyor. Bu noktada, filmin yönetmeni ve senaristi, kurgusal dünyasını etkileyici bir görsellik ve mükemmel bir senaryo ile destekliyor. Ancak, bu dünya üzerinde bir ağla birbirine bağlı olan ve birer birer kaybolan bu insanların hikayelerini anlatırken, seyircinin duygusal olarak karakterlere bağlanabilmesi ve onların yaşadığı korku ve çaresizlik hissini tam anlamıyla paylaşabilmesi için daha fazla derinliğe ihtiyaç duyulduğunu belirtmek gerekir. Sonuç olarak, film, kıyamet sonrası bir dünyayı ve hayatta kalan insanların yaşadığı zorlukları anlatan ilgi çekici ve düşündürücü bir çalışma. Ancak, karakterlerin daha detaylı bir şekilde işlenmesi ve seyircinin daha çok içine çekilecek bir hikaye anlatılması gerektiğini savunuyorum.